Storytelling in het wild
Storytelling in het wild.
Op de foto hieronder zie je Brooke van het Turtle Hospital op Marathon (Florida). Zij leidt groepen rond langs zieke en gewonde schildpadden die daar verzorgd worden.
En Brooke is een superheld in storytelling.
Anderhalf uur lang hingen mijn dochter (op de foto links) en ik aan haar lippen. Ze begon met een presentatie, maar al snel liepen we door de gebouwen die ooit dienst deden als motel, nu als schildpaddenziekenhuis. Ze kende elk dier. Swim Shady (briljante naam!) was weer lekker actief en zou binnenkort worden uitgezet. April woont er al 35 jaar als permanente bewoner. Ze vertelde over de spa-dagen die de dieren krijgen (ja, echt), hoe het gebouw ooit werd omgebouwd en dat artsen vanuit het hele land komen invliegen om de dieren te behandelen.
En toen we helemaal week waren van al dat mooie werk, van schildpadden-baby’s, van haar liefde voor die dieren, toen stelde ze de vraag.
Wil je een schildpad adopteren? Of ons steunen met een donatie?
Ik werd er jaloers van. Echt waar.
Want Brooke deed precies wat een goede storyteller doet: ze sprak onze emotie aan. Vertelde persoonlijke verhalen. Ze timede humor. En aan het einde stond een duidelijke vraag, een duidelijke actie.
En ze is geen uitzondering. Ik merkte het overal deze vakantie: chauffeurs, tourguides, educators, ze werken allemaal hetzelfde. Verhalen vertellen. Een goed getimede grap. Afsluiting met een vraag.
Ik zal dit najaar tijdens mijn eigen presentaties nog vaak terugdenken aan Brooke en haar collega’s. Wat een helden.
